Jan Paweł II, Encyklika REDEMPTORIS MISSIO

- O stałej aktualności posłania misyjnego


Wprowadzenie


1. MISJA CHRYSTUSA ODKUPICIELA, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy u schyłku drugiego tysiąclecia od Jego przyjścia obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły. To Duch Święty przynagla do głoszenia wielkich dzieł Bożych: „Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (2 Kor 9, 16). W imieniu całego Kościoła muszę powtórzyć to wołanie świętego Pawła.

Od samego początku mojego pontyfikatu zdecydowałem się podróżować aż po krańce ziemi, by dać wyraz tej trosce misyjnej, i właśnie bezpośredni kontakt z ludami, które nie znają Chrystusa, przekonał mnie bardziej, jak pilna jest ta działalność, której poświęcam niniejszą Encyklikę.

Spis rozdziałów

Wprowadzenie

Rozdział I. Jezus Chrystus jedynym Zbawicielem

„Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6)
Wiara w Chrystusa jest propozycją skierowaną do wolności człowieka
Kościół znakiem i narzędziem zbawienia
Zbawienie ofiarowane jest wszystkim ludziom
„Nie możemy nie mówić” (Dz 4, 20)

Rozdział II. Królestwo Boże

Chrystus uobecnia królestwo
Znamiona i wymogi królestwa
Królestwo Boże wypełnia się i zostaje ogłoszone w Zmartwychwstałym Chrystusie
Królestwo w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła
Kościół w służbie królestwa

Rozdział III. Duch Święty głównym sprawcą misji

Rozesłanie „aż po krańce ziemi” (dz 1, 8)
Duch kieruje misją
Duch Święty czyni misyjnym cały Kościół
Duch Święty jest obecny i działa w każdym czasie i miejscu
Działalność misyjna jest dopiero u początków

Rozdział IV. Niezmierzone horyzonty misji wśród narodów

Złożona i ulegająca przemianom sytuacja religijna
Misje ad gentes zachowują swą wartość
Do wszystkich narodów, pomimo trudności
Kręgi misji ad gentes
Wierność Chrystusowi i działanie na rzecz wolności człowieka
Zwrócić uwagę chrześcijan na południe i wschód

Rozdział V. Misyjne drogi

Pierwszą formą ewangelizacji jest świadectwo
Pierwsze przepowiadanie Chrystusa Zbawiciela
Nawrócenie i chrzest
Formowanie Kościołów lokalnych
„Kościelne wspólnoty podstawowe” siłą ewangelizacyjną
Wcielać Ewangelię w kultury narodów
Dialog z braćmi o innych przekonaniach religijnych
Popierać rozwój wychowując sumienia
Miłość źródłem i sprawdzianem misji

Rozdział VI. Osoby odpowiedzialne za misje i pracujące w duszpasterstwie misyjnym

Osoby odpowiedzialne w pierwszym rzędzie za działalność misyjną
Misjonarze i instytuty Ad Gentes
Kapłani diecezjalni dla misji powszechnej
Misyjna owocność życia konsekrowanego
Wszyscy ludzie świeccy są misjonarzami na mocy Chrztu Świętego
Działalność katechistów i różnorodność posług
Kongregacja do spraw ewangelizacji narodów i inne instytucje zajmujące się działalnością misyjną

Rozdział VII. Współpraca w działalności misyjnej

Modlitwy i ofiary w intencji misjonarzy
„Panie, oto ja, jestem gotowy! poślij mnie!” (por. iz 6, 8)
„Więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu” (dz 2o, 35)
Nowe formy współpracy misyjnej
Ożywianie ducha misyjnego w Ludzie Bożym i jego formacja misyjna
Główna odpowiedzialność Papieskich Dzieł Misyjnych
Umieć nie tylko dawać, ale i przyjmować
Bóg przygotowuje nową wiosnę Ewangelii

Rozdział VIII. Duchowość misyjna

Pozwolić się prowadzić Duchowi
Żyć tajemnicą Chrystusa „posłanego”
Miłować Kościół i ludzi, tak jak umiłował ich Jezus
Prawdziwy misjonarz to święty

Zakończenie


REDEMPTORIS_MISSIO.doc